Hoe lang ben ik nu al uit de lucht? Sommigen onder mijn lezers vroegen zich af: waar blijft ze nou. En waar ik nu blijf is dus in mijn bed! Met mijn 97 jaar was genezing een illusie. Mijn geraamte zit vol artrose en bovendien zou de revalidatie na een zware operatie wel meer dan een jaar kunnen duren en die periode is allesbehalve prettig. Dat trajekt wilde ik beslist niet in gaan. En dus, lieve lezers en lezeressen, neem ik na ruim een jaar nu afscheid. Ik voelde altijd een

Ineens, boem, pats, ik kon wel schreeuwen van de pijn. En dan beland je in een andere sfeer: dokter, thuiszorg, ambulance, ziekenhuis en 24uurs verzorging. In die volgorde. Na onderzoek kwamen ze erachter dat ik aan weerszijden van mijn bekken een breuk had. Het bleek geen wonder dat ik zoveel pijn had en daar werd onmiddellijk een zware pijnbestrijding voor ingezet. Alleen als ik lag was de pijn zo goed als weg. Oxicodon, de bekende verslavende drug moest het doen en ik sch

Wat heeft ze nu weer voor raar woord op de kop getikt, denken jullie natuurlijk, maar pow wow is lang zo vreemd niet als drerrie (van mijn vorige blog). Slechts één vriend kende het èn mijn kinderen die voorstelden om een familie pow wow te organiseren. Hier komt de onthulling: pow wow is afkomstig van de Indianen. Ik kende het uit mijn jeugd toen ik met rode oortjes de boeken van Karl May las die spannend over Indianen schreef alsof hij ze van nabij kende (terwijl hij nooit

Een wat? In eerste instantie dacht ik aan 'derrie' als smurrie, vieze modder of aan getsiederrie, een mooie vloek die je niet veel meer hoort. Maar jullie wisten natuurlijk ook niet wat een drerrie is (?). Met een grote glimlach werd ik uit de droom geholpen door de Volkskrant van deze week bij de bespreking van de Gemeenteraadsverkiezingen. Den Haag heeft er namelijk een nieuwe partij bij: ‘Drerrie voor Den Haag’, opgericht door de dertigjarige Mohammed El Baroudi, politiek